De laatste oorlogsgetuigen
In 2025 is het tachtig jaar geleden dat de Tweede Wereldoorlog eindigde. De geportretteerden in deze serie behoren tot de laatste ooggetuigen: mensen die de oorlog niet kennen uit overlevering, maar uit eigen herinnering. Zij zaten ondergedoken, werden opgepakt of groeiden op in gezinnen waarin ouders actief waren in het verzet. Hun ervaringen werden gevormd in een tijd waarin het dagelijks leven langzaam, maar onherroepelijk veranderde.
De portretten zijn gemaakt op verschillende momenten aan het begin van dit jaar, in aanloop naar 5 mei en zijn gepubliceerd in Het Parool. Voor elk portret werd een middag uitgetrokken, altijd bij hen thuis, vaak voorafgegaan door uren van gesprek. Naast de portretten werden vaak foto's of belangrijke items uit die tijd gefotografeerd. Bij het terughalen van herinneringen kwamen emoties opnieuw naar boven, soms in de vorm van boosheid, soms in de vorm van tranen.
Bijna alle geportretteerden zijn ver in de negentig en inmiddels is Izak Salomons overleden. Met hun verdwijnen verdwijnt ook een directe, persoonlijke herinnering aan de oorlog. Deze serie toont wie deze laatste oorlogsgetuigen zijn, op het moment dat hun ervaringen verschuiven van geleefd verleden naar geschiedenis
